26.01.2019 (06.11.1397)
چرا طالبان به گفت‌وگو با کابل علاقه ندارند؟
فردوس

تاکنون دقیق روشن نیست که مذاکره‌ی طالبان و امریکا کـَی و در کجا انجام می‌شود. پیش از این امریکایی‌ها با نماینده‌گان طالبان در دوحه و ابوظبی مذاکره کردند. اما وقت و محل جلسه‌ی بعدی مشخص نشده است. واقعیت این است که امریکا و طالبان اهداف متعدد را در این مذاکرات دنبال می‌کنند. به نوشته‌ی نویسنده‌گان گزارش اخیر مؤسسه‌ی رند، طالبان در تلاش تحمیل یک جدول زمانی خروج به جانب امریکا هستند. اما امریکایی‌ها می‌خواهند که یک روند واقعی آشتی شروع شود و طالبان در قدم اول به آتش‌بس و مذاکره با حکومت افغانستان توافق کنند. از نظر امریکایی‌ها وقتی مذاکره با طالبان می‌تواند یک پیش‌رفت عمده حساب شود که نماینده‌گان طالبان با حکومت افغانستان روی میز مذاکره بنشینند. در حال حاضر طالبان نمی‌خواهند با کابل گفت‌وگو کنند. با آن که تمام دولت‌های دنیا حکومت افغانستان را به عنوان یک دولت مشروع به رسمیت می‌شناسند، اما طالبان نمی‌خواهند با آن مذاکره کنند.

وقتی امریکایی‌ها می‌گویند که بیرون کردن افراد از فهرست سیاه، ‌آزادی زندانیان و حتا تصمیم در کاهش نیروهای بین‌المللی در صلاحیت دولت افغانستان است، ‌طالبان نمی‌خواهند باور کنند. به گروه طالبان تصوری دست داده است که از بین بردن آن دشوار است. این گروه تصور می‌کند که آن‌چه در کابل وجود دارد نه یک حکومت بلکه تشکیلات امریکایی است. آنان را همین توهم به این نتیجه رسانده است که نباید با کابل مذاکره کنند. امریکایی‌ها در حال حاضر تلاش می‌کنند که از طریق کانال‌های منطقه‌ای طالبان را قانع بسازند تا به مذاکره با حکومت افغانستان روی خوش نشان دهند.

سفرهای خلیل‌زاد به چین، پاکستان، ‌آسیای میانه و پایتخت‌های کشورهای منطقه به همین منظور صورت می‌گیرد. در این سفرها خلیل‌زاد از کشورهای منطقه می‌خواهد که طالبان را به مذاکره با حکومت افغانستان تشویق کنند. کشورهای منطقه هم می‌دانند که برای پایان جنگ و شکل‌گیری افغانستان با ثبات هیچ راه دیگری نیست غیر از این که طالبان با حکومت افغانستان گفت‌وگو کنند. رسیدن به ثبات هیچ راه دیگری ندارد. اگر طالبان به واقع می‌خواهند که جنگ به پایان برسد، راهی نیست غیر از این که با کابل روی میز گفت‌وگو بنشینند. اما آنچه سبب شده است طالبان هیچ علاقه‌ای به مذاکره با کابل نشان ندهند، موضع‌گیری اخیر رییس‌جمهور امریکا در مورد سرنوشت نیروهای امریکایی در افغانستان است.

پس از آخرین مذاکره‌ی آقای خلیل‌زاد با نماینده‌گان طالبان در ابوظبی رسانه‌های غربی به نقل از منابع‌شان در وزارت دفاع امریکا اعلام کردند که ترمپ قصد دارد، بخشی از نیروهای امریکایی را از افغانستان خارج کند. رند پال یکی از سناتورهای امریکایی هم اخیراً خبر داد که ترمپ می‌خواهد به تمام مأموریت‌های نظامی امریکا در کشورهای آسیایی خاتمه دهد و سربازان ایالات متحده را به خانه‌های‌شان برگرداند. این گزارش‌ها روی محاسبه‌ی استراتژیک طالبان اثر گذاشته است. طالبان وقتی به این نتیجه برسند که ایالات متحده نظامیان خود را خارج می‌کند، ‌لزومی نمی‌بینند که با امریکا و حکومت افغانستان مذاکره کنند و امتیاز بدهند. نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان ابزار مهم چانه‌زنی آقای خلیل‌زاد است. خلیل‌زاد شاید ابزارهای دیگر چانه‌زنی هم در اختیار داشته باشد، ‌اما نظامیان امریکایی مستقر در افغانستان مهم‌ترین ابزار او است. نشر گزارش‌های مبنی بر خروج نیروهای امریکایی یا خروج بخشی از این نیروها از افغانستان، شاید طالبان را به این نتیجه برسانَد که با خروج نیروهای امریکایی بیلانس قدرت نظامی تغییر می‌کند و آنان به ساده‌گی می‌توانند به پیروزی نظامی برسند.

نماینده‌گان طالبان وقتی ببینند که هیات مذاکره‌کننده‌ی امریکایی در میز مذاکره یک چیز می‌گوید و ترمپ یک چیز دیگر، روشن است که محاسبه‌ی‌شان را تغییر می‌دهند. اگر طالبان حس کنند که حتا در صورت خروج بخشی از نیروهای امریکایی بقیه‌ی نیروهای این کشور در کنار دولت افغانستان می‌مانند، آن زمان محاسبه‌ی استراتژیک‌شان تغییر می‌کند و برای به دست آوردن بخشی از اهداف‌شان وارد مذاکره با جانب دولت افغانستان می‌شوند. اما گزارش‌های اخیری که از امریکا مخابره می‌شود به این معنا است که نظامیان امریکایی خارج می‌شوند. این امر طالبان را به مذاکره با حکومت افغانستان بی‌علاقه ساخته است.

نویسنده‌گان گزارش مؤسسه‌ی رند در مورد افغانستان به صراحت آورده اند که هزینه‌ی مالی عملیات‌های نظامی امریکا در افغانستان بسیار زیاد، ‌اما قابل تحمل است. تلفات نیروهای امریکایی در افغانستان هم در حدی نیست که بتواند مایه‌ی نگرانی وزارت دفاع امریکا باشد. این اعتراف صریح نویسنده‌گان گزارش رند نشان می‌دهد که هدف کاهش احتمالی شمار نظامیان امریکایی در افغانستان، بیش‌تر انگیزه‌ی سیاسی دارد. ترمپ می‌خواهد به رأی‌دهنده‌گان امریکایی نشان دهد که برای تحقق وعده‌هایش قاطع است و هرچه زودتر به مأموریت‌های نظامی امریکا در خارج از قلمرو این کشور پایان می‌دهد. برای رأی‌دهنده‌گان عادی امریکایی به ویژه برای بخشی از طرف‌داران ترمپ که به قول رسانه‌های امریکایی اکثراً مردان تحصیل نکرده‌ی روستایی‌اند، ‌قطعاً قابل درک نیست که جهادیسم جهانی چگونه می‌تواند از این بخش جهان ایالات متحده را آماج قرار دهد. آنان تصور می‌کنند که فایده‌ی ماموریت نظامی امریکا در افغانستان را کشورهای دیگر می‌برند و امریکا صرف هزینه‌ی آن را می‌پردازد. به همین دلیل است که آنان از صحبت‌های ترمپ به هیجان می‌آیند. تیم ترمپ هم می‌خواهد که در انتخابات ریاست جمهوری آتی امریکا همان رأی‌دهنده‌گان را بیش‌تر به هیجان بیاورد.

از آن‌جایی که مخالفان ترمپ هم به رأی نیاز دارند، ‌شاید مخالفت جدی با موضع‌گیری او در مورد کاهش حضور نظامی امریکا در افغانستان نکنند. این امر اثرات بسیار منفی روی مذاکره‌ی امریکا و طالبان دارد. در این‌جا نقش کشورهای منطقه بسیار برجسته است. کشورهای منطقه بیش از ایالات متحده از بی‌ثباتی بیش‌تر در افغانستان زیان می‌کنند. وقتی نیروهای امریکایی خارج شوند و جهادیسم جهانی علَم پیروزی بلند کند، گروه‌های مسلح اسلام‌گرای کشورهای منطقه حتماً به فکر راه‌اندازی حمله‌های تروریستی به این کشورها می‌شوند تا پای ارتش‌های این کشور‌ها را به افغانستان بکشانند. در صورتی که نیروهای امریکایی در نبود یک توافق جامع سیاسی و پایان جنگ خارج شوند، روایت شکست قدرت‌های خارجی در افغانستان بیش‌تر طرف‌دار پیدا می‌کند و جهادیست‌های منطقه‌ای هم تلاش خواهند کرد تا پای کشورهای منطقه را به میدان افغانستان بکشانند. در چنین وضعیتی کل منطقه دچار بحران و گرفتاری می‌شود. حتا پاکستان هم از آن وضعیت سودی نمی‌برَد. پاکستانی که می‌خواهد اقتصادش را بسازد، نیاز به مسیر امن و قابل اعتماد به سمت آسیای میانه دارد. به همین دلیل کشورهای منطقه دلایل کافی برای اعمال فشار بر طالبان دارند. کشورهای منطقه ناگزیر اند که بیش‌تر از قدرت‌های بزرگ، برای یافتن یک راه‌حل سیاسی معقول در افغانستان تلاش کنند.

ستاسي کمینټ به د پاڼی د مدیریت تر کتني وروسته خپور شي .

Your comment will be published after review by Directorate

Kommentar schreiben

Kommentare

  • مجاهد (Samstag, 26. Januar 2019 17:27)

    په لیکنه کی د لیکونکی نوم نشته ، خپله لیکنه مخاطب ده
    د لیکنی په اړه یو څو ټکی
    لمړی: امریکایانو کله هم دا نه دی ویلی چه د کابل غلامه اداره له تور لسته څوک ویستلی شی،نه د طالب بندیانو د ازادیدلو او نه د اشغلګر عسکرو ورته ویل شوی او نه یی صلاحیت لری هغوی غلامان دی هغه څه وایی او هغه څه کوی چه ورته ویل شوی، دا تصور نه بلکه وافعیت عینی دی څوک تری سترګی نه شی پټولای حتی امریکایاناو حتی غلامه اداره
    دوهم : د کابل غلامی اداری سره به طالبان د اخری ناکامیو په صورت کی به د روغی جوړی خبری کوی چه د ګلبدین په شان د ځنکدن به حال کی وی مګر طالبان د بریاوو او د کابل غلامان او باداران د اخری ناکامیو سره مخ دی د بادارانو سره به خبری کوی چه له مرګه یی وزغوری.
    دریم : د کابل اداری سره که طالبان کوم تعامل لری هغه د هغوی محاکمه کول دی .
    څلورم : طالبانو امریکا ته د خبرو کلو افر نه دی کړی دا امریکاده چه طالبانو ته د اوړو پوزی کیشودلو د پاره ننواتی کوی مګر طالبان ورسره له سرو خطونو چه زمونږ د هیواد خپلواکی ده نه شی تیریدلی او نه یی غلامه اداره په رسمیت پیژنی
    پنځم : طالبانو وخته نظامی بریاوی ترلاسه کړی ځکه ورته امریکا د وتلو د پاره هم ننواتی کوی
    شپږم: که د امریکای عسکر وتل د ټرمپ د پاره د رایو اخستلو وسیله وی دا معنی چه د امریکا خلک هم نور نه غواړی چه د خپلی مالی ډالر د بی معنی جنګ د پاره افغانستان کی خرڅ او خپل بچیان ناحقه ولی ووژنی او دا کار د مذاکرانو نتایج نور هم تیزوی چه ژر ختم او امریکایان
    زمونږ له هیواد ووځی
    اووم : جهادییزم : اسلام الهی دین او جهاد یی د خپرولو او قایمولو د پاره هڅی او وسی دی هو، جهاد بلوسله یی اخری ابشن دی چه نوری لیاری نتجه ورنکړی . خو جهادیزم او اسلامګرایی ورته دملحدینو او استعماری قدرتو له خوا ویل کیږی مسلمانان د جهادیزم او اسلامګرایی په نوم څه نه لری
    اتم: یواځنی ستونزه چه پاتی ده هغه داده چه امریکایانو د ټولی مادی پیاوړتیا سره د طالب مجاهدینو په مقابل کی د ماتی سره مخ شوی او امریکایان د خپل نوم له امله په رسمی ډول هغه ماته نه منی مګر له دی هم ډاریږی چه د ویتنام به شان د اخری ځنکدن سره مخ شی

  • pattang (Samstag, 26. Januar 2019 23:22)

    وروره دا خو ساده خبره ده ، زه نه پوهیږم چې تاسو ولې داسې سوال مطرح کړی دی !
    که سړی د غلو او رشوتخورو سره مشارکت وکړي ، ګناه ګار او پاک نوم او عمل ئي چټلیږي نو طالبان به ولې له بیکاره غلو سره مشارکت کوي
    طالبان به هغه لاره نیسي چې اسلام په اوسنویو شرائطو کې ټاکلې وي او هغه د انسانانو عنعتي ازادي ، د خبرو بیان او دښځو د حقوقو او پت ساتنه ده

Bitte geben Sie den Code ein
* Pflichtfelder
Bitte beachten Sie, dass die Inhalte dieses Formulars unverschlüsselt sind