28.10.2017 (06.08.1396)

سینمای مستند افغانستان و اندیشه ی مستندسازان افغان

(حفیظ الله رامین یوسفی و مستند ارگ و مرگ)

 مصطفی «عمرزی»

جامعه ی ما برای ارایه ی سوژه ی مستند، در آن جایی که تراژیدی ست، بی منتها می شود. در واقع ترسیم زنده گانی دشوار افغانان، اصطلاح بیش از «سه دهه» را که قریب رقم چهار، وارد گذار چهار دهه یی است، در توضیح ماجرا های تالمات، در پرداخته های بسیاری ساخته است که پس از ختم پرده ی جنگ، طوالت تصویر در پردازش دشواری ها و نابسامانی ها، تولیدات متنوع هنر هفتم با اسناد و مدارک را تقدیم می کند.

بدون شک، دغدغه ی خاطر هیچ اندیشه ور افغان نیست که اگر در هر صنف هنر، تلاش می ورزد، درد ها و غم های مردم، سهمی در کار هنری- فرهنگی او می شوند.

مانند بسیاری از جوانان اهل فن و حرفه، حفیظ الله رامین یوسفی را نیز می شناسم که همانند سایر بزرگ شده گان سالیان دشواری و هجرت، نه فقط کار می کند، بل با کار فرهنگی، نه فقط در پی ابتکار است، بل دنبال پاسخ هایی ست که همانند او، اذهان افغانان با احساس را برای فهم بر مُعضل حاد چند دهه، مشغول می کنند. آنان اگر در طیف شاعر باشند، می سرایند، اگر نویسنده است، می نویسد و اگر تصویرپرداز است، فلم می سازد- تا با بُرشی از نقش اجتماع ناهنجار، ما را توجه دهند این همان تصویری ست که در واقعیت ملموس آن، با عادت تکرار، عادت کرده ایم تفکر ما برای سیمای زار آن، انجماد یابد تا ندانیم بسیار مشکل داریم و این مشکلات، حل نمی شوند.

فلم «ارگ و مرگ»، در خلوت های فقر مردم، سکوت آنان را می شکند و هنر مستندسازان افغان، ادامه ی دیگری بر کار فلم مستند در افغانستانی می شود که در کلیت مشکل، تنوع آن را با سوژه های مختلف می سازند. هرچند تصویر در این فلم، سیمای زار مردمان قربانی ست، اما مساله در این جا متمرکز نیست و از گفتمان این اثر، واقعیت هایی تبارز می کنند که در اشکال مختلف، هر کدام معرف مُعضل از عنصر عصبیت قومی تا سلسله ی تعصبات سمتی، زبانی، منطقه یی و تاثیر «ایدیالوژی هایی وارده» در جامعه ای ست که برای رشد و تعمیم آن ها، ناگزیز از پذیرش تحمل و عنصر تعدی بود.

فلم «ارگ و مرگ»، دومین کار مهم یوسفی در ساخت فلم مستند افغانی ست. قبلاٌ فلم اول او (گناه من) در چهار جشنواره: اکنون صدای زن- در آمریکا، پرایاگ- در هندوستان، حقوق بشر- در افغانستان و افغان- در سویدن، معرفی و به نمایش گذاشته شده است.

و اما رامین یوسفی، افغان متولد دهه ی شصت شمسی، مهاجر در جمهوری اسلامی ایران، لیسانس کارگردانی و موسس موسسه ی فلم سازی «زنده گی»، آموزگار امور فنی ساخت ویدیو در نهاد هایی دولتی، مسوول تولید تلویزیون باختر، مسوول تولید اعلانات در کابلبانک و جوان همکار و با معرفت در میان هنرمندان افغان به شمار می رود.

ستاسي کمینټ به د پاڼی د مدیریت تر کتني وروسته خپور شي .

Your comment will be published after review by Directorate

Kommentare

Es sind noch keine Einträge vorhanden.
Bitte geben Sie den Code ein
* Pflichtfelder