26.08.2016 (05.06.1395)

«افغانیست» ها را تشویق، حمایت و کمک کنید!

مصطفی «عمرزی»

تالم ناشی از عدم درک واقعیت ها و تفکیک خوب و بد، جامعه ی بحرانی و آسیب   دیده ی ما را از صدمات دیگری تضعیف می کند که هرکدام با تداخل عناصر شر و آشوب، صدا ها و ندا ها برای افغانستان و افغانان را همواره در حاشیه کشانیده است. با روی کار آمدن نظام پس از طالبان، بی موازنه گی در جهت منافع چند گروهک و دسته، انحصار قدرت و سرعت چپاول را در حدی باعث می شود تا نهایت مفاد از این روند در اختیار کسانی قرار گیرد که بخش های مهم حاکمیت ائتلاف و معامله بودند. غصب قدرت و بهره های ملیون دالری از کمک ها و فرصت های اقتصادی- انحصاری، ملت ما را با حادثه ای رو به رو می کند که با حدوث آن، خیر زیادی متصور نمی شود. اگر در بیش از یک دهه ی گذشته، وحدت فکری آسیب دید و اولویت ها و نیاز های ما در عقب خواسته ها و سیاست های بیرونی قرار گرفتند، نه فقط ناشی از ضعف مدیریت بود، بل کتله های گروهک های وابسته به منافع بیگانه، نقشی بازی کردند تا جامعه ی ما زیر شدت فشار دشواری، به نحوی با خودش نیز درگیر شود و ماحصل این نزاع، شقاق و درز های اجتماعی را با انواع آلوده گی فکری در تعیین مرزبندی های تعصب قومی در میان مردم بکشاند و در حالی که دستگاه فرهنگی، رسانه یی و تحصیلی کشور، ضعف ها و آسیب های فراوان دارد و در برابر تهاجم فرهنگی بیرونی، عملاٌ ناکارآمد و ناتوان است، ستون ها، رشته ها و وحدتی آسیب پذیر شوند که با ویژه گی ها و عنصر تاریخ، جغرافیا ها و ملت  ها را از شان حیثیت و احترام بین الدول برخوردار می کنند.

 اکنون که این سطور مرقوم می شوند، دفاع از داعیه ی هویتی و فرهنگی کشور های همسایه با چنان بی شرمی، بی ننگی و بی غیرتی، جزو اجندای کاری و فکری نهاد های    رسانه یی و فرهنگی داخل قرار گرفته است که محال است نمونه ی آن را در آزادترین کشور های دریافت که به نحوی از انحا، برای عملکرد ها توجیه می یابند.

 این که در چه مقطعی قرار گرفته ایم و در کجا روانه ایم، چهار راه و قافله اش کاملاٌ آشکار است، اما اگر تعیین مسیر در چهار راه و رهنمای قافله ی مملکت چنان که اکنون است، چنین بماند، در حالی که از جاذبه ی اقتصادی مان کاسته می شود و آینده ی نامعلوم داریم و وحدت فکری را با بهانه ی توجیه آزادی بیان و دیموکراسی وارداتی در حد تمایلات و سلایق بعضی گروه ها و اقوام، منحصر می دانیم، از همین اکنون زنگ خطر به صدا می آید که هرگونه اغماض در برابر نشانی ها و اشخاصی که از داعیه ی ملی و منافع افغانستان و افغانان دفاع می کنند، معادل خیانت ملی ست.

اسفبارترین وقایع در حاکمیت کرزی، هرچند به تمامی به او تعلق ندارند، در حاشیه ماندن جریان های بی طرف افغان از تمام اقوام بود. در چند نوبت زعامت کرزی (انتقالی، موقت و دو ریاست جمهوری) شدت فشار ناشی از تداخل عوامل بحران و خیانت در افغانستان، دستگاه اداری را آلوده و فاسد می سازد و نه فقط سرمایه ها و امکانات حیف و میل می شوند، بل با دارایی های دولتی و کمک های جهانی، عملاٌ در برابر افغانستان و افغانان، سنگرهای فرهنگی، رسانه یی، اقتصادی و هجومی می سازند تا شیرازه ی مملکت به نفع بیگانه، از هم بگسلد. این مامول بدون افراد مزدور، بیگانه، خاین و وابسته امکان نداشت، بنا بر این با حضور آنان در متن نظام، جفای بزرگی با افغانستان و افغانان می شود. این داستان بسیار دراز و خیلی تلخ است، اما آن چه بر تلخی بیشتر این داستان می افزاید، نه فقط بی توجهی و ضعف مدیریت است، بل عدم توجه بر آن عناصر بی طرف تاجیک، پشتون، اوزبیک، هزاره و از سایر اقوام می شود که آگاهانه، متعهد، با اخلاص و درک ناشی از واقعیت های چند دهه مرارت های مهاجرت، بی خانمانی و زیان های ناشی از وابسته گی، با کمترین امکانات، پرچم افغانیت زدند و در راستای اتحاد، برابری و برادری، مفت و رایگان کار کردند.

من، همواره از تماشای آن عناصر بیش از یک دهه ی حاکمیت افغانستان دلخور و آزرده می شوم که می بینم با وجود چپاول هستی افغانستان و دارایی ها، در حالی که از         زنده گانی ننگین تگدی در گذشته، در رفاه افتیده اند، با وجود انحصار قدرت و امتیازات مالی فراوان، همانند موتلفان تنظیمی کرزی، در حالی که هریک نماینده گان چند کشور همسایه اند و با تلفظ عبارت «مردم افغانستان»، از ادای کلمه ی مقدس افغان، طفره می روند و روزی نیست برای بربادی و گسست این کشور، لحظه شماری نکنند، معزز می شوند، اما در سوی دیگر، آن جوان تاجیک که از تنظیمی و حزبی بودن متنفر است و با دست خالی، از افغانیت دفاع می کند، محروم می شود و همتای هزاره اش در حالی که دوست ندارد حزب وحدتی و مزدور آخندی باشد، در بستر محرومیت های مرکزی، همواره طرف است تا سهم افغانستان و افغانان ضایع نشود و هموطن اوزبیک و مستضعف اش برای منافع ملی، تعصب می ورزد و هم میهن پشتون اش که دوست ندارد گوشت دهن توپ مدارس و استخبارات منطقه باشد، خودش را گرسنه گی و تشنه گی می دهد تا نام افغانستان و افغانان، باقی بماند.

در یک دهه ی گذشته، با ایجاد اداره ی ائتلافی و ناگزیری های ناشی از شرایط، آن قدر در جهت پُر کردن جیب دشمنان این کشور، رقابت کردند که اگر امروزه دسته هایی شکل می گیرند تا برای نابودی وحدت و اتحاد ما، هزینه ی داخلی کنند، تقصیر آن بیشتر از همه، متوجه کسانی ست که با فرو رفتن در گرداب ائتلاف، کشور و ملت را فراموش می کنند و بدتر از همه از شنیدن صدا های غافل اند که برای افغانستان و افغانان بودند.

می خواهیم پاسخ دهند: چرا به آن افغانانی لبیک نگفتند که ثابت شد، دور ماندن آنان از متن نظام، همانند پایه هایی ست که برای برپایی مملکت در هر کشوری که برای منافع ملی فهم دارند، استوار نگه می دارند. اگر امروز مملکت را از داخل متلاشی می کنند، فقط بر اثر ضعف مدیریت نیست، بل خلاء ناشی از این مشکل، در نبود کسانی ست که با تعهد بر منافع ملی و اولویت های فرهنگی، ذهنیت ایجاد می کنند و به یقین که حتی با حداقل امکانات دولتی، اگر برای شان میسر می شد، شرایط می ساختند تا گشایش راه نخبه گان و بی طرفان، اگر نه قریب، در تضمین آینده ی سیاسی کشور، موثرترین موهبت باشد.

بیش از یک دهه، صد ها خاین، قاتل، دزد، تنظیمی، مزدور، وابسته و غلام را ملیونر ساختند؛ کسانی که بر اثر فقدان وجدان، سواد و تعهد ملی، نمی دانند کشور و ملت چیست، ولی آن هزاره ی افغان متعهد که در حفره های میراث بودا زنده گی می کند و برادرش در شهر ها رنج می برد و به خاطر رهایی از شر مزدور ولایت فقیه، برای راس زعامت، مُهر تایید می زند، سهم او را حزبی ای می خورد که کمالش توجیه سیاست های ولایت فقیه است و آن تاجیک با حیثیت که در پیچ و خم کوهساران شمال، همت کرد و در هیاهوی تاراج هستی، می خواهد فریاد کند نیازی به مورچه گانی ندارد که مایملک مملکت را فقط در سوراخ خودشان می برند و آن اوزبیک جسور که برای افغانیت اش جسارت بیان دارد و بالاخره پشتونی که سال هاست با تحمل تمام رنج سیاسی، به کسی اجازه نمی دهد افغانستان را تحریف کنند، در حالی که اکثریت طیف اینان، از کمترین مزیتی بهره مند نشدند، کسان زیادی همانند یک محافظ دزد و یک قاتل  تنظیمی، از پول حاکمیت های ائتلافی، با زنده گی شاهانه، در برابر اکثریت مردم ما رژه می روند و محترم اند.

اکنون که بار دیگر با سیاهی تجربه ی دشواری نو مواجه ایم و به یقین رسیده ایم تا این مملکت، آگاه و نخبه ی محروم دارد، هرج و مرج تداوم خواهد یافت، برای کسانی که در راس اند و می دانند ضایعه ی نبود آگاهان وطنپرست چیست، هشدار می دهیم:  «افغانیست» ها (افغانان متعهد و متعصب بر منافع و ارزش های ملی) را تشویق، حمایت و کمک کنید! زیرا بار کج، به منزل نمی رسد. با چند درجن لنگ و ملنگ، معلول و معیوب فکری و ایدیالوژیک، همین که تا پرتگاه سقوط رفته ایم- عاقلانه نیست شیرجه برویم.

اگر این مملکت آینده ی سیاسی داشته باشد، تضمین آن فقط با تضمین حیات با عزت، مرفه و آسوده ی افغانان بی طرف، متعهد و آگاه است.

 

یادآوری: برای نخستین بار اصطلاح «افغانیست» را در جهت تعمیم آن، به عنوان     مشخصه ی افغانان آگاه و وطپرست افغانستان، به کار بُرده و پیشنهاد می کنم. جریان های تقابل سیاسی در افغانستان، گاهی به بهانه ی کارنامه ی حزب «افغان ملت» که آن را همواره تحریف می کنند، می کوشند صورت مساله را سیاسی و در نهایت به حاشیه بکشانند. اصطلاح «افغانیست»، مبرا از   پیشینه ی سیاست زده، خوب ترین گزینه ی ماست تا با درک اهمیت اولویت های ملی، «افغانیسم» خویش را با تعاریف حقوقی، اصطلاحی و مدنی به «ایسم» مکتب منافع ملت افغان، تعمیم و توسعه دهیم.

ستاسي کمینټ به د پاڼی د مدیریت تر کتني وروسته خپور شي .

Your comment will be published after review by Directorate

Kommentar schreiben

Kommentare

  • سید خلیل الله هاشمیان (Samstag, 27. August 2016 06:54)

    درین اواخر چند مقالۀ مفید و خواندنی از قلم آقای مصطفی عمرزی درپورتال وزین (تـول افغانستان) نشر شده ، حضور این نویسندۀ با استعداد را در صف ملیگرایان استقبال میکنم.
    درمقالۀ امروزی شان تحت عنوان "افغانیست" ها راتشویق، حمایت وکمک کنید" هشداری وجود دارد که میگوید :"افغانیست" ها(افغانان متعهد برمنافع و ارزشهای ملی) را تشویق، حمایت وکمک کنید!"
    من این هشدار رالبیک میگویم، بلکه تائید وسفارش میکنم !!! اصطلاح "افغانیست ها" را باراول آقای عمرزی بکار انداخته که معادل اصطلاح قدیم "ملیگراها" میباشد .
    افغانیست ها چه میخواهند ؟؟؟
    افغانیست ها میخواهند نام مبارک "افغان" در تذکرۀ تابعیت اتباع افغانستان درج گردد.
    افغانیست ها برادارن وخواهران تاجک، هزاره، ازبک ، ایماق و نورستانی خودرا مانند خود "افغان" میدانند، ودارای عین حقوق وامتیازات ، نه کم ونه زیاد.
    افغانیست ها میخواهند لویه جرگۀ ملی و مردمی ( نه فرمایشی وساختگی) دایرگردد ویک حکومت ملی به ارادۀ اکثریت مردم رویکار آید.
    افغانیست ها در برابر احراززعامت ازجانب تاجک وهزاره هیچ بدبینی، ضدیت یا اعتراض ندارند، بلکه میخواهند یک "افغان" رویکار آید، یک افغان شریف، ، دلسوز وخیرخواه، خواه تاجک باشد، هزاره ، پشتون یا ازبک ،
    بشرطیکه "افغان" باشد و به افغانستان وفادار باشد، نه به عطا ی چور، عبدالله کور یا " شوروای نظور.
    با عرض احترام - سیدخلیل الله هاشمیان - 26 آگست 16 20

Bitte geben Sie den Code ein
* Pflichtfelder